Orderbos, 15 juni 2025: de Kampioenswedstrijd van Veterinnen A (D30-1). We wonnen hem en waren trots, maar het aller-trotst was Marieke, in een rolstoel langs de lijn. Marieke had al heel veel doorstaan, en we wisten dat haar laatste fase was begonnen.
Op 6 augustus 2025 is zij tot ons grote verdriet overleden. Hieronder de historie van Marieke met haar geliefde AMHC, waar zij met ons - maar ook met Arthur, Pippa en Florine - zo veel plezier heeft gehad.  
 
Nadat Marieke in Apeldoorn kwam wonen, haakte zij snel aan bij Veterinnen A. Ze werd onze snelle rechts achter. Na een paar jaar wilden we graag op een hoger niveau gaan hockeyen en zijn we naar een nieuw team gegaan. Marieke heeft lang getwijfeld of ze zou overstappen, omdat ze bang was dat ze niet goed genoeg was om in de hoofdklasse te spelen. Gelukkig is ze uiteindelijk meegegaan, want zij was eigenlijk de enige van ons die snel genoeg was om mee te komen bij onze nieuwe tegenstanders!

Begin 2020 kreeg Marieke borstkanker. Ze bleef trainen zo lang ze kon, tussen de chemo’s door, zonder haren, met nieuwe haren, na de meerdere operaties. Zodra het een beetje ging, stond ze er weer. Het glas was altijd half vol, of bijna geheel gevuld, ondanks de vele fysieke tegenslagen. Nadat de ziekte in 2024 terugkwam bleef Marieke dan ook vol goede moed, en geenszins van plan dit te gaan verliezen. Dit hield ze vol tot de allerlaatste dagen. 
 
In het veld had Marieke soms wat opvallende gedragingen: zo kon ze zomaar na 15 minuten het veld uitrennen -  ook al was de bal bij haar in de buurt -  omdat ze plots doorhad dat ze geen bitje in had. Ze kon het spel stil leggen omdat ze uitleg wilde van een scheidsrechter. Niet op een brutale manier, maar door gewoon te zeggen, ik snap het niet, kun je het even uitleggen. En soms stopte ze acuut met spelen midden in een wedstrijd omdat teamgenoten zich niet aan gemaakte afspraken hielden. 

We hebben heel wat uren bij elkaar in de auto gezeten onderweg naar hockeyclubs. Druk kletsend kwamen we soms bij een verkeerde hockeyclub aan in Nijmegen, totaal afgeleid van de juiste route. De gesprekken gingen over de tegenstanders, beautytips, sport-diëten maar ook grappige en trotse verhalen over haar dochters Pippa en Florine. Haar uitbundige lach klinkt ons nog altijd in de oren. 

AMHC was haar tweede thuis. Ons team, bedrijfshockey, maar óók de barcommissie, de kledingcommissie, CD-kamp organiseren, Pippa coachen. Elk feestje of dinertje op de club, de 3^e helft: Marieke was erbij. Tot het laatste moment heeft ze alle teamactiviteiten bijgewoond. Het laatste jaar wilde ze zelfs aanvoerster blijven om maar niets van ons seizoen te hoeven missen. Zelfs vanuit haar ziekenhuisbed bleef ze geïnteresseerd en begaan met alles en iedereen. Toen het hockeyen echt niet meer ging, hebben we de gezelligheid verplaatst naar koffie- en wijnafspraakjes, waar veel werd gelachen en Marieke altijd tot het einde wilde blijven.  
 
Wat hadden we graag nog langer met haar gehockeyd en gelachen. Marieke blijft voor ons altijd onze rappe rechts achter, die Speedy Gonzales die met een ongelofelijke kracht en snelheid langs de lijn naar voren kon sprinten. Niemand hield haar bij! Maar ze was ook die altijd positieve, chaotische lieverd met een geweldige lach en heel heel heel erg groot hart.  
 
We missen haar enorm. 

Veterinnen A (Dames 30-1)